فراتر از ناوها؛ بازخوانی راهبرد جهانی مقاومت در بیانات رهبر انقلاب

به قلم عبدالحسین کلانتری‌پور
حضور گسترده مردم در مناسبت‌های ملی و انقلابی، نشانه‌ای از تداوم سرمایه اجتماعی نظام است. در شرایط فشار، انسجام ملی اهمیت مضاعف می‌یابد و این همان نقطه‌ای است که معادلات بیرونی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

رژیم صهیونیستی و تلاش برای کشاندن آمریکا به تقابل مستقیم

تحلیل تحولات منطقه نشان می‌دهد که رژیم صهیونیستی تلاش دارد آمریکا را به درگیری مستقیم با ایران سوق دهد. چنین سناریویی می‌تواند برای این رژیم فرصتی برای خروج از بحران‌های داخلی تلقی شود.

اما ورود آمریکا به یک جنگ گسترده در منطقه، نه‌تنها برای ایران، بلکه برای کل منطقه و حتی اقتصاد جهانی هزینه‌زا خواهد بود. کشورهای عربی حوزه خلیج فارس، با توجه به وابستگی اقتصادی و زیرساختی، در معرض آسیب جدی قرار خواهند گرفت.

از این رو، تهدید به درگیری گسترده، بیش از آنکه یک گزینه عملی باشد، ابزاری برای چانه‌زنی و فشار سیاسی است.

رمضان، معنویت و مقاومت

هم‌زمانی این تحولات با ماه مبارک رمضان، بُعد معنوی این مقاومت را برجسته‌تر می‌کند. رمضان، ماه خودسازی، تقویت اراده و بازگشت به ارزش‌های الهی است. در چنین فضایی، پیوند میان معنویت و سیاست در گفتمان انقلاب اسلامی پررنگ‌تر می‌شود.

روز قدس، که به ابتکار امام خمینی بنیان گذاشته شد، نمونه‌ای از پیوند میان ایمان و مسئولیت اجتماعی است. این روز، فراتر از یک مناسبت ملی، یک مطالبه جهانی برای دفاع از مردم مظلوم فلسطین است.

جمع‌بندی

بیانات اخیر رهبر انقلاب را باید در چارچوب یک راهبرد کلان تحلیل کرد؛ راهبردی که بر سه پایه استوار است:

حفظ و تقویت بازدارندگی دفاعی

اتکا به انسجام و حضور مردمی

تکیه بر مبانی اعتقادی و فرهنگی شیعه

در جهانی که نظم پیشین در حال فروپاشی است، کشورهایی می‌توانند جایگاه خود را تثبیت کنند که هم قدرت سخت داشته باشند و هم پشتوانه فکری و اجتماعی. جمهوری اسلامی ایران، با تکیه بر این ترکیب، نشان داده که در برابر فشار و تهدید، دچار انفعال نمی‌شود.

تحولات پیش‌رو ممکن است پیچیده و پرهزینه باشد، اما آنچه در این میان اهمیت دارد، حفظ هوشیاری، وحدت و درک صحیح از معادلات منطقه‌ای است. آینده منطقه نه با هیاهوی ناوها، بلکه با اراده ملت‌ها و معادلات واقعی قدرت تعیین خواهد شد.

فراتر از ناوها؛ بازخوانی راهبرد جهانی مقاومت در بیانات رهبر انقلاب
به قلم عبدالحسین کلانتری‌پور
مقدمه

فرمایشات اخیر رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مردم ولایت‌مدار تبریز در ۲۸ بهمن، بار دیگر معادلات منطقه‌ای و جهانی را تحت تأثیر قرار داد. سخنانی که نه صرفاً واکنشی مقطعی، بلکه بازتاب‌دهنده یک راهبرد عمیق و مبتنی بر مبانی اعتقادی و محاسبات دقیق ژئوپلیتیکی بود. بازتاب گسترده این بیانات در رسانه‌های داخلی و خارجی نشان داد که جمهوری اسلامی ایران همچنان یکی از بازیگران اصلی در نظم در حال تغییر جهانی است.

این سخنان در شرایطی بیان شد که فضای بین‌المللی شاهد تنش‌های فزاینده، تهدیدهای نظامی، جنگ روانی و تلاش برای فشار حداکثری علیه ایران است. در چنین بستری، تحلیل این بیانات از منظر سیاسی، امنیتی و اعتقادی ضروری است.

ناو هواپیمابر؛ نماد قدرت یا ابزار فرسوده فشار؟

یکی از محورهای تحلیلی مهم در این بیانات، اشاره به ناوهای هواپیمابر آمریکاست. ناو هواپیمابر به‌عنوان یک پایگاه شناور، نماد قدرت نظامی ایالات متحده در اقیانوس‌ها محسوب می‌شود؛ جزیره‌ای متحرک با توان عملیاتی بالا. اما سؤال اساسی این است: آیا این نماد همچنان کارآمدی گذشته را دارد؟

رهبر انقلاب با اشاره به آسیب‌پذیری چنین تجهیزات عظیمی، عملاً این پیام را منتقل کردند که توازن قوا دیگر به شکل کلاسیک تعریف نمی‌شود. فناوری‌های نوین موشکی، پهپادی و جنگ‌های نامتقارن، مفهوم قدرت را بازتعریف کرده‌اند. امروز یک سامانه هوشمند می‌تواند معادله‌ای را تغییر دهد که پیش‌تر نیازمند لشکرکشی‌های گسترده بود.

در واقع، تهدید به استقرار ناو در منطقه بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، تلاشی برای ایجاد جنگ روانی است. اما ملت ایران تجربه چهار دهه فشار را پشت سر گذاشته و نشان داده است که محاسباتش بر مبنای ترس تنظیم نمی‌شود.

گستاخی سیاسی یا خطای محاسباتی؟

برخی از تحلیل‌های غربی، به‌ویژه در دوران ریاست جمهوری دونالد ترامپ، بر این محور استوار بود که ایران باید توان موشکی، توان منطقه‌ای و حتی زیرساخت‌های دفاعی خود را محدود کند. این نگاه، نه یک پیشنهاد مذاکره، بلکه نوعی خلع سلاح یک‌طرفه تلقی می‌شود.

این مطالبه که ایران باید از مؤلفه‌های بازدارندگی خود صرف‌نظر کند، در حالی مطرح می‌شود که رژیم صهیونیستی به‌صورت مستمر به تهدید و عملیات نظامی ادامه می‌دهد. چنین رویکردی از نظر تحلیلی، بیش از آنکه نشانه اقتدار باشد، نشانه خطای محاسباتی است.

جمهوری اسلامی ایران در منطقه‌ای قرار دارد که مملو از پایگاه‌های نظامی خارجی است. در چنین شرایطی، حفظ توان بازدارندگی نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت راهبردی است.

تنگه هرمز؛ شاه‌کلید ژئوپلیتیکی منطقه

یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های قدرت منطقه‌ای ایران، موقعیت جغرافیایی آن است. تنگه هرمز، به‌عنوان یکی از حیاتی‌ترین گذرگاه‌های انرژی جهان، نقشی تعیین‌کننده در اقتصاد جهانی دارد. بخش قابل توجهی از نفت جهان از این مسیر عبور می‌کند.

هرگونه تنش گسترده در این منطقه می‌تواند قیمت نفت را به شکل تصاعدی افزایش دهد و اقتصاد جهانی را با بحران روبه‌رو سازد. حتی افزایش یک دلاری قیمت نفت، میلیاردها دلار جابه‌جایی مالی در سطح بین‌المللی ایجاد می‌کند. در شرایط جنگی، این رقم می‌تواند چند برابر شود.

از این رو، هرگونه تهدید نظامی علیه ایران، صرفاً یک مسئله منطقه‌ای نیست؛ بلکه تبعات جهانی دارد. کشورهای حوزه خلیج فارس، اروپا، شرق آسیا و حتی آمریکا نیز از آثار چنین بحرانی مصون نخواهند بود.

بازدارندگی فراتر از موشک

رهبر انقلاب تأکید کردند که نگاه به قدرت جمهوری اسلامی نباید صرفاً موشکی باشد. این جمله حامل پیامی عمیق است. قدرت ایران ترکیبی از مؤلفه‌های سخت و نرم است؛ از توان دفاعی گرفته تا پشتوانه مردمی، از انسجام داخلی تا اعتقادات دینی.

فرهنگ شیعه، که بر مبنای عزت و ایستادگی در برابر ظلم شکل گرفته، یکی از ارکان هویت سیاسی جمهوری اسلامی است. اشاره به سیره امام حسین علیه‌السلام و اصل «هیهات منا الذله» صرفاً یک شعار نیست؛ بلکه یک مبنای فکری است که در بزنگاه‌های تاریخی تعیین‌کننده بوده است.

اگر پیشوایان شیعه در برابر ظلم ایستادند و هزینه آن را پرداختند، این فرهنگ در حافظه تاریخی ملت ایران نهادینه شده است. چنین باوری، محاسبات دشمن را پیچیده می‌کند؛ زیرا طرف مقابل تنها با یک دولت مواجه نیست، بلکه با یک منظومه اعتقادی روبه‌روست.

جنگ روانی و هوشیاری عمومی

بخش مهمی از تقابل کنونی، در عرصه رسانه و روان جامعه جریان دارد. هدف از تهدیدهای مکرر، ایجاد ترس، بی‌اعتمادی و دلسردی در میان مردم است. اما تجربه سال‌های اخیر نشان داده که جامعه ایران، به‌ویژه در بزنگاه‌های حساس، واکنش معکوس نشان می‌دهد.